در هيابانگ برخورد

يك هواپيما پر از قلب

با يك برج پر از روح

هنوز مي شد

آخرين واژه ها را

از دهان حيرت زده

در تلي از خاك و خون شنيد:

" زندگي را دوست داريم"

مدت زيادی از تولد برادر کوچولوش نگذشته بود،او مدام به پدر و مادرش اصرار می کرد تا با نوزاد جديد تنهايش بگذارند.پدر و مادر می ترسيدند او هم مثل بيشتر بچه های چهار پنج ساله به برادرش حسودی کند و بخواهد به نوزاد آسيبی برساند.اين بود که جوابشان هميشه نه بود.اما در رفتار دخترک هيچ نشانی از حسادت ديده نمی شد،با نوزاد مهربان بود و اصرارش هم برای تنها ماندن با او،روز به روز بيشتر می شد،بالاخره پدر و مادرش تصميم گرفتند تا با اين درخواست موافقت کنند. دخترک با خوشحالی به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست اما لای در باز مانده بود و پدر و مادر کنجکاوش می توانستند مخفيانه نگاه کنند و بشنوند.آنها دخترشان را ديدند که آهسته به طرف برادر کوچکترش رفت صورتش را روی صورت او گذاشت و به آرامی گفت:

نی نی کوچولو، به من بگو خدا چه جوريه؟من داره يادم ميره!